05:15. Ik zit op mijn kussen.
Voor de zoveelste keer besef ik dat ik helemaal weg was met mijn gedachten. Dan word ik kwaad op mezelf om het afdwalen. Waardoor ik opnieuw afdwaal.
Jarenlang deed ik dat ook bij gewoonten. Losgelaten en terug opgestart, en dan die automatische boosheid. Op mezelf. Om het loslaten.
Dat had ik afgeleerd. Dacht ik.
Ik mediteer nu met Henry Shukman via The Way. Daarvoor deed ik jaren Waking Up van Sam Harris. Onze wegen hebben zich gescheiden. Pun intended.
Die ochtend vroeg ik me af: wat als ik elke keer dat ik merk dat ik afgeleid was, gewoon tevreden ben? Ik ben op dat moment niet meer afgeleid. Ik heb het gemerkt. Dat is genoeg.
Dezelfde beweging bij gewoonten: tevreden zijn dat ik het gemerkt heb. Het opnieuw vastpakken is al genoeg.
Er zit een patroon in dat me al langer bezighoudt.
Ik zie makkelijk wat er nog niet is. Al jaren heb ik een overzicht van taken die ik heb afgerond naast de taken die ik nog wil doen. Taken die ik afrond, vink ik af. Zo maakt de gain zichzelf zichtbaar.
The gap and the gain.
Door dit stukje te schrijven zag ik datzelfde patroon ook op mijn gewoonten zitten. Dat had ik zonder dit schrijven niet gezien.
De komende weken let ik bewust op: wanneer ik alleen de gap zie, zoek ik ook de gain.
Welke gain ben je op dit moment aan het vergeten te zien?
Johan