Hoe gaat het met je?
Onze dochter is vorig jaar gaan samenwonen.
En dat was wel even een dingetje.
Nogal snel nadat ze elkaar hadden leren kennen.
Maar zolang er geen kindjes onderweg zijn en geen huis gekocht is,
voelt het risico voor mij klein.
Als het niet werkt, dan hebben ze het geprobeerd.
Op een mentale manier kon ik dat makkelijk loslaten.
We vonden haar vriend niet de “beste” partij.
We accepteerden hem wel.
Maar sinds ze zijn gaan samenwonen zien we haar minder.
En we missen haar.
Accepteren vs. omarmen
Drie maanden geleden hoorde ik een podcast over het verschil tussen
accepteren en omarmen.
Je kan iets accepteren.
Of je kan het echt omarmen.
Ik dacht: wat als ik dat nu eens test?
Wat als ik haar vriend niet gewoon accepteer,
maar echt probeer te omarmen?
Dus ik werd nieuwsgieriger naar hem.
Hoe zijn dag was.
Wat er in hem omgaat.
En wat we de laatste weken merken,
is dat onze dochter vaker langskomt.
Of dat door dat “experiment” komt?
Geen idee.
Ik zie alleen het effect.
Moed in het moment ervoor
En dat doet me denken aan iets anders.
Misschien zit moed niet in gelijk hebben.
Maar in het moment net ervoor.
Het moment waarop je denkt:
“Het zou ook anders kunnen zijn.”
En dat je dan niet afsluit.
Maar blijft kijken.
Ik doe dit soort exploraties ook 1-op-1,
over een langere periode.
Niet om iets te fixen,maar om samen
te zien wat er al zit
Als dat voor jou relevant voelt,
laat maar weten.
👉 Je kan hier een moment prikken:
