Dat ging even niet goed

Dat ging even niet goed.

Ik ben al een paar weken aan het sukkelen met een ontsteking 
aan mijn hiel. Vandaag voelde het plots goed.

Te goed misschien.

Dus ik dacht: ik ga een blokje hardlopen.

Al weken gebruik ik wilskracht om net niét te gaan lopen.

Voor de zekerheid deed ik een steunverband aan.

Alleen… op de verkeerde voet.

Na 500 meter wist ik het weer.

De pijn was blijkbaar sneller terug dan mijn verstand.

Morgen zal ik weten of dit echt te vroeg was.

Wat mijn hond me leerde

Joolz, mijn Rhodesian Ridgeback, liep mee.

Of ja… tot het begon te regenen.

Ze houdt niet van regen. Dan stopt ze gewoon.

Wat ik ondertussen geleerd heb:

haar vrijheid geven werkt beter dan alles wat ik geprobeerd heb.

Als ik haar loslaat, loopt ze perfect naast mij.

Aan de voet, zonder gedoe.

Het mag niet van de politie.

Maar het werkt.

En ik word er een pak rustiger van dan van trekken, 
roepen of vechten.

Ik wil dat gevecht niet. Zeker niet met haar.

Het is eigenlijk een schone metafoor.

Sylvianne zegt dat wij op elkaar lijken. Mijn hond en ik

En ze heeft gelijk.

We hebben allebei schrik.

Vertrouwen bouwen door experimenten

Wat ik geleerd heb:

vertrouwen bouwen - bij een hond, maar ook bij mezelf -

komt niet door controle.

Het komt door kleine experimenten.

Keer op keer.

Ik heb daar ondertussen een trucje voor.

Niet voor fysieke angst. 

Maar voor die mentale twijfel.

Ik probeer nieuwsgierig te worden naar 
wat er achter de angst zit.

Want iets niet doen uit angst…

dat is geen vrijheid.