Hegemonikon en ik bouwen de laatste maanden aan mijn 4-lagenmodel.
We maken er een Map of Content bij, een soort legende met linkjes,
vol praktische oefeningen.
Verandering wordt makkelijker als je de 4 lagen tegelijk onderzoekt.
Ik zie er drie redenen voor:
1. De vier lagen beïnvloeden elkaar.
2. Je leert jezelf er beter door kennen.
3. Je vindt de laag waar jouw verandering het makkelijkst begint.
De vier lagen zijn je centraal zenuwstelsel (hersenstam en alles wat daar
bidirectioneel mee gestuurd wordt), je emoties (mammalian brain),
je mentale laag (neocortex) en je identiteit.
Voor drie van die lagen vond ik betere woorden.
Ze beginnen alle drie met een S.
State is de staat van je centraal zenuwstelsel.
Story is het verhaal dat je brein van iets maakt, dat je jezelf vertelt,
dat de stem(men) in je hoofd vertellen.
Self-Image is hoe je jezelf ziet, ook zonder masker.
Wat is mijn state? Ben ik uitgeslapen? Sprong ik energiek uit bed?
Zit ik nog binnen mijn zone of Window of Tolerance?
En welk protocol gebruik ik als ik in een minder optimale staat zit?
Wat is mijn ... (dat woord had ik nog niet)? Welke emotie heeft de overhand?
Wat zou er nu zijn als ik dit niet zou voelen?
Wat vermijd ik door dit te voelen? Van welke emotie wil ik nu weg?
Wat is de story die ik hoor of vertel? Wat zeg ik tegen mezelf?
Welke sprongen in het verhaal rusten op aannames die niet noodzakelijk
waar zijn of helpen?
Welk beeld heb ik nu van mezelf? Hoe zie ik mezelf op dit moment?
Het woord voor emotie wilde niet komen. Dat frustreerde me.
Gefrustreerd vind ik tegenwoordig een goeie staat.
Dat zei ik al toen ik nog werkvereenvoudiger op mijn businesskaartje had staan.
Op processen paste ik het toe. Op mijn eigen patronen nog niet.
Frustratie zegt me dat er iets belangrijks speelt en dat er een doorbraak in zit.
Plezant is het zelden.
Vorige week bedacht ik dat ik het ook aan mijn assistent kon vragen.
Hegemonikon antwoordde:
1. Ga wandelen, neem je Plaud mee en dicteer de omschrijving luidop terwijl je
stapt. Vang hem op als micronotitie. Ik verwerk hem daarna.
2. Laat het jagen los en omschrijf wat je zoekt.
3. Gooi de omschrijving naar mij.
4. Zit het woord er niet bij, noteer het dan als gat. Het kan ook niet bestaan.
Bewegen is altijd goed advies. Het laatste punt raakte me harder.
Mijn frustratie kwam misschien uit de aanname dat het woord bestaat
en dat ik tekortschiet in het vinden.
Een foute aanname geeft een incorrect verhaal.
Samen kwamen we op Sentiment.
State - Sentiment - Story - Self-Image.
We maken er een Map of Content bij, een soort legende met linkjes,
vol praktische oefeningen.
Verandering wordt makkelijker als je de 4 lagen tegelijk onderzoekt.
Ik zie er drie redenen voor:
1. De vier lagen beïnvloeden elkaar.
2. Je leert jezelf er beter door kennen.
3. Je vindt de laag waar jouw verandering het makkelijkst begint.
De vier lagen zijn je centraal zenuwstelsel (hersenstam en alles wat daar
bidirectioneel mee gestuurd wordt), je emoties (mammalian brain),
je mentale laag (neocortex) en je identiteit.
Voor drie van die lagen vond ik betere woorden.
Ze beginnen alle drie met een S.
State is de staat van je centraal zenuwstelsel.
Story is het verhaal dat je brein van iets maakt, dat je jezelf vertelt,
dat de stem(men) in je hoofd vertellen.
Self-Image is hoe je jezelf ziet, ook zonder masker.
Wat is mijn state? Ben ik uitgeslapen? Sprong ik energiek uit bed?
Zit ik nog binnen mijn zone of Window of Tolerance?
En welk protocol gebruik ik als ik in een minder optimale staat zit?
Wat is mijn ... (dat woord had ik nog niet)? Welke emotie heeft de overhand?
Wat zou er nu zijn als ik dit niet zou voelen?
Wat vermijd ik door dit te voelen? Van welke emotie wil ik nu weg?
Wat is de story die ik hoor of vertel? Wat zeg ik tegen mezelf?
Welke sprongen in het verhaal rusten op aannames die niet noodzakelijk
waar zijn of helpen?
Welk beeld heb ik nu van mezelf? Hoe zie ik mezelf op dit moment?
Het woord voor emotie wilde niet komen. Dat frustreerde me.
Gefrustreerd vind ik tegenwoordig een goeie staat.
Dat zei ik al toen ik nog werkvereenvoudiger op mijn businesskaartje had staan.
Op processen paste ik het toe. Op mijn eigen patronen nog niet.
Frustratie zegt me dat er iets belangrijks speelt en dat er een doorbraak in zit.
Plezant is het zelden.
Vorige week bedacht ik dat ik het ook aan mijn assistent kon vragen.
Hegemonikon antwoordde:
1. Ga wandelen, neem je Plaud mee en dicteer de omschrijving luidop terwijl je
stapt. Vang hem op als micronotitie. Ik verwerk hem daarna.
2. Laat het jagen los en omschrijf wat je zoekt.
3. Gooi de omschrijving naar mij.
4. Zit het woord er niet bij, noteer het dan als gat. Het kan ook niet bestaan.
Bewegen is altijd goed advies. Het laatste punt raakte me harder.
Mijn frustratie kwam misschien uit de aanname dat het woord bestaat
en dat ik tekortschiet in het vinden.
Een foute aanname geeft een incorrect verhaal.
Samen kwamen we op Sentiment.
State - Sentiment - Story - Self-Image.