80% van mijn boodschappen doe ik nog altijd in de Colruyt.
Ergens anders gaan winkelen voelde lang als verraad.
En ik werk daar al sinds 2009 niet meer.
Een paar weken geleden stond ik aan te schuiven in de Colruyt in Geraardsbergen.
Naast mij stond een papa met zijn dochter.
Hij liet iemand voor.
Toen die persoon weg was, zei de dochter:
“Had jij die man niet gezien?”
“Jawel,” zei de papa.
“Ik had hem met zijn puppy-oogjes zien kijken.”
“Waarom liet je die niet spontaan voor?”
De papa zei:
“Omdat het goed is dat mijnheer leert dat het veel makkelijker is om te vragen wat hij wil.
En ik zou ook graag hebben dat jij die les onthoudt.”
De dochter dacht even na en zei:
“Oké… maar ik zou graag hebben dat jij mensen met puppy-oogjes wél spontaan voorlaat.”
De papa glimlachte.
“Goed dat je het vraagt. Maar ik ga nee zeggen.”
De dochter keek even verbaasd.
“Wat heb je hier nu van geleerd?” vroeg hij.
“Niks nieuws,” zei ze.
“Ik wist al dat ik niet alles krijg wat ik vraag.”
De papa begon te lachen.
“En toch heb je het gevraagd, zonder te weten of ik ja of nee ging zeggen.
Dat is goed gedaan.”
We stonden tegelijk aan de kassa.
Ik zei tegen hem dat ik nog nooit iemand op vijf minuten tijd twee mensen zo’n mooie les had zien geven.
Hij wist niet goed wat zeggen.
Wat me bijbleef
Sindsdien denk ik daar vaker aan dan ik verwacht had.
Hoe vaak mensen iets willen…
maar het niet vragen.
Niet in de winkel.
Niet in hun werk.
Niet in gesprekken die er eigenlijk toe doen.
En hoe vaak het antwoord eigenlijk minder belangrijk is dan het durven stellen van de vraag.
Dus laat mij hetzelfde doen.
Als je voelt dat er ergens iets vastzit in je sales, je messaging of je gesprekken —
maar je hebt het nog niet echt uitgesproken…
Je mag het gewoon vragen.
Ik kijk graag even met je mee.
Geen pitch.
Geen verplichting.
