ik zit in Frankrijk, in het zonnetje, in een huis waar het gewoon
goed is op een manier die moeilijk uit te leggen is.
Ik eet mee met de groep en voor de rest doe ik mijn ding.
Ik werk ook gewoon verder.
Mijn calls lopen door, een paar salesgesprekken, wat voorbereiding voor een webinar.
En morgen ga ik wandelen met een kaart die ik gekregen heb van de dame
van het huis, wat op zich al een klein avontuur is.
Sylvianne moest lachen.
Ik ben geen held met een kaart.
Dus ik zie wel waar ik uitkom. Misschien loop ik verloren.
En ergens zit daar iets in dat goed voelt, dat niet alles vastligt en dat het ook niet moet.
Ik ben mij aan het amuseren terwijl ik werk.
Dat is lang anders geweest.
In mijn hoofd kon het echt onrustig zijn, soms zelfs hard, op een manier die je naar buiten
toe nooit zou tolereren als iemand zo tegen je spreekt.
En toch gebeurt het intern zonder dat je het meteen doorhebt.
Een klant van mij is CEO van een kinderboekenuitgeverij en ze vertelde
mij over één van hun boeken waarin de innerlijke stem een vogeltje is.
Klein, aanwezig, altijd ergens op de achtergrond.
En op het einde van dat boek krijgt dat vogeltje een strik rond zijn bek
zodat het stil wordt.
Dat beeld is blijven hangen, waarschijnlijk omdat er iets herkenbaars in zit.
Dat idee dat rust gelijkstaat aan stilte.
Het stil proberen krijgen werkte niet
Ik heb dat ook geprobeerd, dat stil krijgen.
Die stem onder controle houden, zachter maken, wegduwen wanneer
ze te luid werd.
Soms lukt dat even, tot het terugkomt, vaak net op een moment dat je het
niet verwacht.
Dus er is iets verschoven.
Niet in het wegduwen, eerder in hoe er gereageerd wordt wanneer die stem opkomt.
Ik ben beginnen antwoorden, op een manier die eerst wat vreemd voelde.
Experimenteren, he!
“Ouch” zei ik de eerste week, luidop.
Daarna werd het “oh la la” of “merci voor uw input”, en soms gewoon: “
wat zegt gij man?”
En ergens in die periode viel er iets op zijn plaats dat al langer wringt.
Die zin die we allemaal kennen:
“Behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden.”
Dat klinkt juist, tot je merkt hoe er soms vanbinnen gesproken wordt.
Als dat je referentie is, dan wordt streng zijn normaal en wordt het ook
logisch dat je dingen laat gebeuren die je eigenlijk niet wil.
Dus ik ben dat beginnen omdraaien.
Mijn inner golden rule
Mijn inner golden rule.
Ik behandel mezelf zoals ik anderen wil behandelen, wat zachter is,
maar ook eerlijker op een bepaalde manier.
Die stem is er nog altijd.
Ze zegt nog vaak hetzelfde: “niet doen, niet veilig, blijf waar je bent.”
Alleen krijgt ze minder gewicht.
Er kan geluisterd worden zonder dat alles gevolgd "moet" worden.
En af en toe ontstaat er dan iets kleins, een beweging, een keuze,
iets dat gedaan wordt terwijl het nog wringt.
Misschien is dat moed
Misschien is dat wat moed wordt.
Niet dat het stil is, niet dat alles helder voelt,
maar dat er genoeg ruimte ontstaat om toch iets te doen.
Vandaag voelt dat lichter.
Niet omdat het weg is.
Omdat het minder tegenhoudt.
Dit is ook waar ik met mijn één-op-één klanten op werk.
Niet het oplossen van die stem, wel de relatie ermee veranderen
zodat je terug beweegt.
Als je voelt dat je daar vastzit, stuur me gerust een bericht.
Dan kijken we of het past.
