Ik begin het steeds leuker te vinden om te ontdekken
hoe we eigenlijk in mekaar zitten.
Ohh la la.
Wanneer ik een bekende onbekende tegenkom.
Wanneer ik iets opmerk dat ik niet wist.
Of – sterker nog – iets dat ik niet eens wist dat ik niet wist.
Het helpt allemaal om mezelf beter te leren kennen.
En ik ben steeds weer onder de indruk van hoe sterk we kunnen geloven
in dingen die simpelweg niet waar zijn.
Helemaal niet waar.
En toch... bepalen die overtuigingen vaak ons gedrag. Zonder dat we het doorhebben.
Lava op de speelplaats
Denk je nog terug aan de eerste keer dat je ‘Lava’ speelde op de speelplaats?
Er waren van die zones waar je veilig was als je erover liep.
Het zebrapad bijvoorbeeld – van de ene witte strook naar de andere. Veilig.
En op hoogte stond je altijd goed.
De grond was lava. Dodelijk heet. Maar een bankje? Veilig terrein.
Wat straf eigenlijk, hoeveel we geloofden toen we klein waren.
Sinterklaas. De paasklokken.
En dat je minder deugniet moest zijn… omdat er ergens iemand alles zag.
De kerstman? Nee, daar heb ik nooit in geloofd.
Als je jarig bent tussen kerst en nieuwjaar, weet je: die brengt niks mee uit het hoge noorden.
En toch: ook als volwassenen blijven we dingen geloven.
Niet altijd omdat ze waar zijn, maar omdat we ze geleerd hebben te geloven.
Van thuis uit. Op school. Van vrienden.
Bij mij ook via het katholiek geloof.
De Gouden Regel van het christendom zat diep in mij ingebakken:
"Behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden."
Of in de negatieve vorm: "Doe anderen niet aan wat je niet wilt dat jou wordt aangedaan."
Het is een principe dat in bijna elke religie of filosofie terugkomt.
En ik heb er lang in geloofd.
Wat ik niet meer geloof
Ik geloof dat niet meer.
Niet omdat ik het idee van empathie of wederkerigheid heb losgelaten.
Wel omdat... anderen niet in mekaar zitten zoals ík in mekaar zit.
De twee regels die ik nu volg
Vandaag geloof ik meer in deze twee regels:
- Behandel anderen zoals zij behandeld willen worden.
- Behandel jezelf zoals je anderen zou behandelen.
De eerste hielp me om beter mijn grenzen aan te geven. Om "nee" te leren zeggen zonder schuldgevoel.
De tweede om mezelf milder toe te spreken. En tegelijk ook mijn eigen discipline meer liefdevol te versterken.
Het werkt. Niet perfect.
Wél met veel meer fun dan vroeger.
Wil je in 2026 niet alleen effectiever zijn —
maar ook meer rust en contentement voelen in wat je doet?
Niet steeds duwen en trekken aan jezelf.
Wel bouwen op wat klopt.
Niet harder werken.
Wel helderder zien.
Als dat resoneert, nodig ik je uit voor een één-op-één gesprek.
Geen pitch. Geen doelenfabriek.
Gewoon samen kijken:
Wat werkt al?
Waar zit de frictie?
Wat mag meer ruimte krijgen?
📩 Stuur me een reply met: “ik wil dat gesprek”
Dan stuur ik je een link om een moment te kiezen.
