Waarom ik met buffers werk
Ik probeer deze Unstuck mails een week op voorhand klaar te hebben.
Nooit meer dan twee weken. Twee weken buffer is meer dan genoeg.
Wanneer de output voor de komende weken klaarstaat, doe ik andere dingen.
Is maar één keer gelukt het voorbije jaar. In 2026 wil ik daar wél vooruitgang in zien.
Die week marge geeft me genoeg ruimte om om te gaan met de verrassingen van 't leven.
En die zijn er altijd.
Vroeger maakte ik planningen op basis van hoop. Hoop dat het rustiger zou zijn,
dat ik gerust gelaten zou worden, dat meetings wegvallen.
Hopen is geen planningstool. Die les heb ik een keer te veel gekregen.
En die les blijven negeren was dom.
Het leven is te kort om de tijd die we krijgen nutteloos te verspillen.
En de laatste tijd vind ik het ook arrogant om een geleerde les niét te gebruiken.
Mijn systeem van dagelijkse output
Mijn systeem van dagelijkse output
Ik maak elke dag minimum één output. Iets zichtbaar. Iets dat ik kan delen:
- een Unstuck Mail (3x/week)
- iets op LinkedIn (om de 2 dagen
- of de Trajekt-mail (exclusief voor deelnemers aan het jaartraject)
Delen is een manier om vertrouwen op te bouwen.
Het is een deel van mijn mantra: VIND. DEEL. BOUW. GEEF.
Waarom elke dag iets maken? Omdat inspiratie niet komt uit wachten,
wel uit beginnen.
Dus ik ga zitten, open de juiste file in Obsidian (mijn tweede brein), en
begin te typen. Als het stroomt, publiceer ik soms iets extra.
Over marge en realiteit
Over marge en realiteit
Marge ontstond uit wat eerder vet misliep.
Die buffer is er omdat het leven meestal anders loopt dan gepland.
Maar dat betekent niet dat ik niet plan. Of geen optimale omstandigheden
wil creëren. Integendeel.
Het betekent: ik ben bereid mijn planning aan te passen.
- Omdat het kán. De marge is er.
- Omdat het vrijheid geeft dat het kán.
Let op: het hóeft niet.
En ik bewaak mijn prioriteiten streng en rechtvaardig.
Ik wil dit niet 'fixen'. Fixen klinkt alsof het ooit geen probleem meer zal zijn.
Zo voelt het niet. Ik wil beter leren dansen met de balans tussen focus en flexibiliteit.
Waarom ik terugkijk
Waarom ik terugkijk
Verbeteren omdat het moet – dat lukt meestal pas als het berepijn doet.
Pijn is een krachtige motivator. Negatieve emoties geven een serieuze drive.
Maar het is geen propere energiebron. Ik wil verbeteren uit goesting.
Uit proactiviteit. Uit toewerken naar iets, niet weglopen van iets.
Daarom kijk ik bewust terug. Om lessen niet te verspillen.
Om diezelfde pijn niet opnieuw te moeten voelen.
Terugblik → Reflectie → Nabeschouwing → Terugkoppeling → Evaluatie → Doorlichting.
Allemaal woorden voor hetzelfde.
Ik bewonder Rob Dyrdek (van Ridiculousness op MTV). Ex-skateboardkampioen.
Hij wil geen enkele fout twee keer maken.
Hij verzamelt zijn fouten in één document, en de oplossingen in een ander.
Bij hem is de tijd tussen fout en geïmplementeerde oplossing ongelofelijk kort.
Zo kort mogelijk houden – dát is mijn ambitie ook.
Want ik ben van de Homo Oblitus-soort. Ik vergeet snel.
Mijn brein vult gaten op met verzonnen herinneringen.
Dus ik gebruik technologie om mijn geheugen te helpen.
Terugkijken is een van de eerste vaardigheden die ik deelnemers aan een jaartraject aanleer.
Eerst klein: Hoe kijk je terug op een meeting? Op je dag?
Dan wat ruimer: Hoe was je week? Hoe zat het met je fysieke energie?
En dan steeds verder.
Reviewen, niet als oordeel.
Maar als manier om een fout – een les – niet verloren te laten gaan.
Hoe en wanneer doe jij een review?
Wil je in 2026 niet alleen effectiever zijn —
maar ook meer rust en contentement voelen in wat je doet?
Niet steeds duwen en trekken aan jezelf.
Wel bouwen op wat klopt.
Niet harder werken.
Wel helderder zien.
Als dat resoneert, nodig ik je uit voor een één-op-één gesprek.
Geen pitch. Geen doelenfabriek.
Gewoon samen kijken:
Wat werkt al?
Waar zit de frictie?
Wat mag meer ruimte krijgen?
📩 Stuur me een reply met: “ik wil dat gesprek”
Dan stuur ik je een link om een moment te kiezen.
