Hola,
Gisteren had ik het over experimenten.
Nog maar ne keer.
Het is een obsessie zegt mijn vrouw.
Ik had het over:
- Mijn meisje
- Onze habenula die vuurt als iets mislukt.
- De volgorde die werkt: eerst je lichaam, dan je hoofd.
En terwijl ik aan het schrijven was kwamen er een aantal extra vragen.
- Wat als je het niet hoeft te reframen?
- Wat als experimenteren gewoon is wie je bent?
- Wat als je een experimens bent?
Dat is het fijne aan 't schrijven, het helpt om te denken.
Er is een verschil tussen iemand die experimenteert
en iemand die een experimens is.
Het eerste is een techniek. Je past hem toe als je eraan denkt.
Het tweede is identiteit. Het werkt ook als je er niet aan denkt.
Het verschil merk je in het lichaam.
Een techniek vraagt inspanning. Je herinnert jezelf er telkens aan
om het anders te zien.
Een identiteit kost geen energie. De verwachting is er al
voor je bewust begint. Je lichaam weet het al.
De vraag is dan: hoe kom je daar?
Je kunt identiteit niet installeren door er hard genoeg
over na te denken.
Dat is nog steeds denken.
Identiteit groeit. Via drie routes.
Route één: het bewijs stapelt zich op.
Genoeg experimenten overleven zonder catastrofe
en je lichaam leert iets nieuws.
Niet als inzicht. Als somatisch geheugen.
Je zenuwstelsel begint onzekerheid anders te lezen.
Niet als gevaar. Als signaal.
Op een dag merk je dat je lichaam van nature rustiger is
bij het starten van iets nieuws. Geen aanspanning meer.
Alleen nieuwsgierigheid.
Dat is het moment dat de identiteit echt zit.
Niet in je hoofd. In je lijf.
Route twee: taal vormt wie je bent.
Telkens als je iets probeert en zegt:
dit is een experiment, ik wil hiervan leren,
stem je op een bepaald soort persoon.
Niet als affirmatie. Als beschrijving.
Genoeg stemmen, en de beschrijving klopt.
Dit is de langzame route. Hij werkt wel.
Route drie: je leent het van iemand anders.
Dit is de meest onderschatte.
Je zenuwstelsel reguleert zichzelf primair via
andere zenuwstelsels. Dat is evolutie.
Baby's leren veiligheid via de ogen van hun moeder,
niet via redenering.
Dat verandert niet als je volwassen wordt.
(Ik zat hieraan te denken met mijn handen in mijn zakken,
en besefte dat ik het zelf ook elke week doe bij bepaalde mensen.
Gewoon door in dezelfde ruimte te zijn.)
Tijd doorbrengen met mensen wier lichaam al in
die experiment-stand staat, reguleert je mee.
Je leent als het ware hun verwachting,
totdat die van jou is.
Dat verklaart waarom omgeving zo krachtig is.
Niet via inspiratie. Via neurobiologie.
Nog één ding. (One More Thing 😉)
Gisteren schreef ik iets wat ik wil bijstellen.
Ik zei dat het CNS in de sweet spot moest zitten.
Dat is niet helemaal juist.
Het gaat niet over altijd rustig zijn.
Het gaat over de bandbreedte waarbinnen je kunt leren.
Mild geactiveerd, nieuwsgierig, licht gespannen
is zelfs optimaal. Het probleem is niet activatie.
Het probleem is flooden of afsluiten.
Een experiment-identiteit vergroot die bandbreedte.
Je verdraagt meer onzekerheid zonder te sluiten.
Niet omdat je minder voelt. Omdat het signaal
herkend wordt als veilig-genoeg-om-door-te-gaan.
Drie routes. Geen snelweg.
De richting is duidelijk:
je bouwt een identiteit niet van binnenuit.
Je bouwt hem in contact met de wereld.
Via wat je overleefd hebt.
Via wat je herhaald zegt.
Via wie er naast je staat.
Welke van de drie routes herken je het meest? Of welke mis je het hardst?
Of welke andere route ken je nog?
Reply en vertel. Ik lees alles.