Lastig.
Ik vind dit behoorlijk lastig om te bekennen.
Ik ben fan van de Stoïcijnse filosofie. Dat weet je ondertussen wel.Ryan Holiday is momenteel mijn favoriete schrijver.
Die filosofie heeft me hard geholpen in mijn vindtocht naar contentement en effectiviteit.
Hier wringt het voor mij.
- Ze helpt me om emoties te temperen.
- Ze helpt me om afstand te nemen.
- Ze brengt me zelden bij echt contentement.
De laatste tijd voelt het ook niet meer efficiënt.
Alsof er energie verloren gaat.
Mijn doel is wel veranderd.
Vroeger wou ik minder oorlog in mijn hoofd.
Nu kijk ik anders naar contentement.
Meer als een ideale staat over meerdere lagen.
(Centraal zenuwstelsel – hart – brein – zelfbeeld)
Ik heb daar nog geen woorden voor.
Ik voel dat het anders is.
Dat is het lastige.
Toegeven dat ik anders denk dan vroeger.
Ik ben iemand van loyaliteit.
Het voelt alsof ik de Stoïcijnen verraad.
Terwijl ik er veel aan gehad heb.
Misschien zit daar de frictie.
Niet dat de filosofie fout is.
Dat ik niet meer dezelfde ben die ze nodig had.
Het kernidee van de Stoïcijnen over emoties is gekend:
Emoties komen voort uit oordelen.
Er gebeurt iets.
De stem in je hoofd maakt er een verhaal van.
Daaruit ontstaat de emotie.
Ze maken een onderscheid:
Een eerste reactie — een reflex.
Dat zit in het zenuwstelsel.
En de volledige emotie — het verhaal dat erop komt.
Dat zit in het denken.
Daar zit ruimte om te reguleren.
Hun doel was niet om niks te voelen.
Wel niet meegesleurd worden.
Dat helpt.
Hier verschuift het voor mij.
Mijn grootste twijfel:
De Stoïcijnse aanpak behandelt sterke emoties als iets dat gecorrigeerd wordt.
Alsof intensiteit wijst op een verkeerde inschatting.
Dat haalt drama weg.
Dat werkt.
Het maakt emoties verdacht.
Ik stel me een andere vraag:
Wat als de emotie geen fout is…
Wel data?
Geen waarheid.
Een signaal.
Bijvoorbeeld jaloezie.
Wat als dat niet iets is om weg te redeneren…
iets dat iets toont?
- Wat verlang ik zelf ook?
- Waar geef ik mezelf geen toestemming?
- Wat wil groeien?
Een tweede frictie zit in iets waar ik goed in ben.
Herkaderen.
Het idee dat je altijd een ander perspectief kan nemen.
Zoals Johan Cruyff zei:
“Elk nadeel heeft zijn voordeel.”
Dat kan ik goed.
Ik ga snel naar het voordeel.
Daardoor mis ik wat er eerst is.
De frustratie.De teleurstelling.
Sylvianne zegt:
“Ik heb 10 tassen/mokken gemaakt en er is maar 1 gelukt.”
Mijn reflex:
“Goed, veel geoefend. Kilimeters op je teller”
Ik sla de emotie over.
Sylvianne voelt zich niet gezien.
Ik doe dat ook bij mezelf.
Ik mis het signaal.
Een derde punt: het lichaam.
De Stoïcijnen vertrekken vaak van:
gebeurtenis → gedachte → emotie
Ik ervaar het ook andersom.
Zenuwstelsel → emotie → gedachte
Als mijn systeem in alarm staat,
kan ik nog zo mooi denken…
mijn lichaam zegt nee.
En een laatste stuk:
Connectie.
Met anderen.
Met delen van mezelf.
Hun ideaal is innerlijke onafhankelijkheid.
Emoties reguleren we vaak samen.
- In een blik.
- In een gesprek.
- In een veilige context.
Ik heb hier geen afgerond verhaal over.
Mijn relatie met emoties verandert.
Minder iets om te controleren.
Meer iets om te omarmen/begrijpen.
Dat botst met iets waar ik lang in geloofd heb.
Als je voelt dat dit ook ergens raakt:
ik heb voor mezelf per emotie een aantal vragen uitgewerkt.
Geen methode.
Een manier om het signaal beter te begrijpen.
Wil je het?
Stuur me een mailtje.
Ik werk hier 1-op-1 rond. (Contentement en effectiviteit)
Als je voelt dat dit het moment is om dat niet alleen te doen,