Ik haat “trust the process”. Mijn lijf zegt nee nog voor ik erover kan nadenken.
Als ik het nog nooit gedaan heb — hoe kan ik het dan vertrouwen?
Op jouw woord misschien, maar wij zijn tegelijk hetzelfde en toch volledig verschillend, dus nee.
En als ik het al gedaan heb en het werkte…
dan heb ik die uitspraak eigenlijk niet meer nodig, want dan weet ik gewoon dat het werkt.
Dus wat blijft er dan nog over?
Testen, en gewoon kijken wat er gebeurt terwijl ik bezig ben.
Niet omdat ik het vertrouw,
wel omdat er iets in mij nieuwsgierig genoeg is om het toch te willen zien.
Dat proces… dat wel.
Diepspelen — zo noem ik dat voor mezelf,
het moment waarop iets geen werk meer voelt,
maar eerder als spel waar ik in kan verdwijnen.
I Love The Process of Finding Out.
En ja, die weerstand die ik voel?
Dat is eigenlijk gewoon een signaal dat er iets in mij vrijheid wil houden.
Maar goed,
dit is hoe ik er momenteel naar kijk.
Diepspelen één vijfde van mijn aanpak voor contentement.
Wil je de andere vier?
Zeg het. Of niet. Ook goed.