Het zou twee uur duren.
Ze zei dat het twee uur zou duren.
Gewoon iets voor school.
Dat was vorige week.
Om 21:20 was ze nog bezig.
Zonder afleiding. Zonder pauze.
Geen Netflix. Geen gescroll.
Geen afleiding.
Ze had gewoon... gewerkt.
En toch was het werk niet klaar.
“Wat maakt dat je niet klaar bent?” vroeg ik.
Ze lachte. “Ja, dat vraag ik me dus ook af.”
Ze zei:
– Ik ben er op mijn default-manier ingevlogen.
– Taakomvang onderschat.
– De scope groeide onderweg, zoals gist in een warm deeg.
(Een gediplomeerde chefkok economiste in huis)
– En mijn perfectionisme zat weer stevig aan het stuur.
Ik knikte.
Een paar dagen later lees ik een 3-2-1 mail van een klant.
(Elke week sturen m’n 1-op-1 klanten me die.)
En wat stond daarin als les?
Exact dezelfde drie dingen.
Zelfs in dezelfde volgorde.
Niet omdat ik er les over gaf.
Maar omdat ik het verhaal deelde.
Hij herkende zich.
Niet in míjn uitleg.
In háár ervaring.
Door een gedeeld verhaal van m’n vrouw.
Soms hoef je geen framework te bouwen.
Je hoeft alleen te laten zien hoe mensen echt werken.
Dan bouwt de herkenning zichzelf wel.
Default Drift
**Microframework dat eruit rolde:**
🧭 _Default Drift_
– Start zonder afbakening
– Scope groeit onderweg
– Perfectionisme verlengt alles
– Tijd verdwijnt
– Reflectie herkent het patroon
Laat weten als je ’t herkent.
Of als jij een eigen variant op deze loop hebt.
Ik verzamel ze. Niet voor een cursus.
Gewoon… voor de menselijkheid ervan.
In december en januari was er telkens maar één plek.
Maar omdat een licht van groen naar oranje ging,
