hoe is 't.
Hoe ging het opstaan deze morgen.
's morgens opstaan met tegengoesting of met goesting.
't is een signaal.
En goesting is ook een kompas.
Het wijst niet naar wat je moet doen. Het wijst naar wat je kan
doen zonder jezelf te dwingen.
Vaak verwarren we de twee.
Ik ken het patroon. Voor mezelf én bij klanten.
Een agenda vol "moet". Een lichaam dat sleept. Een hoofd dat zoekt
naar discipline-trucs.
Meer wilskracht. Meer planning. Meer accountability.
We bouwen systemen om ons door dingen te duwen waarvan ons lichaam
al lang heeft gefluisterd dat er geen goesting zit.
En toch — soms — voel je het wél.
Goesting. Een soort stil ja vanbinnen.
Niet aanlokkelijk in de oppervlakkige zin. Niet het verleidelijke.
Wel diep willen.
Dat is de staat waarin diepspelen (D2 van KINDD) ontstaat.
Wie goesting voelt, hoeft zichzelf niet te dwingen. De energie
begint mee te werken.
Wie haar niet voelt, krijgt een keuze.
Niet: "hoe push ik hier harder door?"
Wel: "wat zou dit lichter maken?"
Wat zou dit spelen maken? Welke experiment(en) kan ik nu doen?
Die vraag is geen excuus om af te haken. Ze is de eerste stap van
diepspelen.
Soms is het antwoord: een andere setting. Soms een ander tempo.
Soms een andere persoon erbij. Soms het werk een paar maten
kleiner maken.
De kansen vergroten.
Soms — nóg radicaler — dit is niet mijn werk om te doen.
Het echte werk zit in de vraag zelf.
Want elke keer dat je 'm stelt, train je je kompas opnieuw.
Welke "moet" in jouw agenda van vandaag zou een andere kleur
krijgen als je die vraag erop loslaat?
P.S. — Loopt jouw agenda ook vol "moet"?
Dit is precies het werk dat ik in mijn 1-op-1 trajekten doe met
executives en managers: niet jouw discipline trainen, wel je
kompas opnieuw leren ijken — wat trekt, wat sleept, wat mag weg.
Veertien maanden samen. Geen quick fix, wel een richting.
Reply op deze mail als je benieuwd bent of het iets voor jou is.
Geen pitch, geen verkooppraat — gewoon een verkennend gesprek om
te zien of er een match is.