We zijn terug van vakantie.
Zon.
Zand. Veel Zand
Zee.
Op de terugvlucht zei Sylvianne:
“Zullen we eens kijken naar onze volgende vakantie?”
En ik voelde weerstand.
Niet groot.
Niet dramatisch.
Wel duidelijk.
Het voelde als een lichte druk achter mijn borstbeen.
We kijken constant vooruit
We kijken constant vooruit.
In ons hoofd.
In onze planning.
In onze doelen.
Ik was in het vliegtuig al bij week 9.
Mijn ideale week aan het doen.
2026W09. Zo heet dat in mijn tweede brein.
Mijn horizon lag ergens anders dan die van haar.
Misschien was dat de weerstand.
Ik heb ze gemanaged.
Zoals ik meestal doe.
Detecteren.
Begrijpen.
Optimaliseren.
Door.
Maar ik heb ze niet omarmd.
Elke zondag kijk ik een uur vooruit naar mijn volgende week.
Welke output wil ik maken?
Welke resultaten wil ik boeken?
Welk experiment draai ik?
En kmende vrijdag staat er in mijn agenda: doelensessie.
Wat ik op een dag doe, doe ik op weekniveau.
Wat ik op weekniveau doe, doe ik op kwartaalniveau.
Het is bijna fractaal.
Ingenieursbrein.
Alles kan een project zijn.
Alles kan een experiment zijn.
Zelfs weerstand.
Van vechten naar omarmen
De voorbije maanden heb ik iets gezien in mijn to-do lijst.
Eerst vocht ik tegen afleidingen.
Daarna leerde ik ze managen.
Nu probeer ik ze te omarmen.
Niet als inefficiëntie.
Wel als informatie.
En toch…
Natuurlijk wil alles een experiment zijn.
Je energie.
Je aandacht.
Je emoties.
Meten. Itereren. Verbeteren.
Sommige dingen willen alleen aandacht
Misschien is er een categorie
die niet beter wordt van optimalisatie.
Misschien zijn sommige signalen geen bottleneck.
Misschien zijn ze richting.
Niet om te fixen.
Niet om efficiënter te maken.
Maar om bij te blijven.
Vrijdag doe ik weer een doelensessie met mijn 1 op 1 klanten.
Output. Resultaten. Experimenten.
Maar misschien zit er dit kwartaal ook iets anders tussen.
Niet een project om emoties te omarmen.
Wel momenten waarop ik weerstand niet oplos.
En gewoon nieuwsgierig kijk.
Wat ze zegt.
Waar ze vandaan komt.
Wat ze beschermt.
Ook dat is een experiment.
Sommige dingen willen alleen aandacht.
Niet om méér te plannen.
Niet om nóg een systeem bovenop je systeem te leggen.
Wil je in 2026 niet blijven kiezen tussen óf strak voorbereiden
óf gewoon beginnen op goed geluk —
maar leren werken in ritme.
Vooruitkijken zonder jezelf voorbij te lopen.
Experimenteren zonder alles te moeten oplossen.
Niet harder duwen.
Wel beter afstemmen.
Niet perfectioneren.
Wel bijsturen op wat je systeem al aangeeft.
Als dat resoneert, nodig ik je uit voor een één-op-één gesprek.
Geen pitch.
Geen strak stappenplan.
Wél een verkennend experiment.
We kijken samen:
– waar je nu structureel vooruitkijkt
– waar je frictie managet in plaats van begrijpt
– en waar een kleine verschuiving veel ruimte kan maken
Wil je dat?
Reply gewoon met:
“ik wil dat experiment”
