He,
Hoe gaat het? Genoten van het lange Pinksterweekend?
Ja? Nee?
Vorige week zei ik drie keer ja terwijl mijn lichaam al lang nee
had gezegd.
Ik hoorde mezelf zeggen: "Ja hoor, dat lukt wel."
En tegelijk voelde ik mijn schouders zakken.
Nee zeggen lijkt een sociale vaardigheid. Iets tussen jou en de
ander. Een kwestie van assertiviteit, van de juiste woorden vinden.
Iets met toestemming. Mag dat wel.
Het is iets anders geworden.
Nee zeggen is in de eerste plaats een interne daad. Het is
eendracht, congruentie.
Een ja betekent pas iets als nee ook mogelijk was. Anders ben je
gewoon aan het meebewegen.
In mijn trajecten werk ik met vier lagen waar zo'n antwoord
doorheen loopt:
- ⚡ Lichaam: energie, spanning, zenuwstelsel
- ❤️ Emotie: het eerste gevoel, vóór de redenering
- 🧠 Hoofd: de verhalen, de redenen, de selftalk
- 👉👈 Identiteit: wie je bent als je dit antwoordt
Een whole body yes is wanneer die vier lagen hetzelfde
zeggen.
Hoofd, hart, lichaam en zelfbeeld in lijn. Dan valt de twijfel
weg. Dan is het antwoord een onbetwistbaar ja.
Vaker gebeurt het omgekeerde.
Eén laag neemt het over en overstemt de rest.
Meestal is het mijn hoofd of mijn identiteit die het overneemt.
Het hoofd: "het is maar een uurtje." "Ze rekenen op
me."
De identiteit: "ik ben iemand die er altijd staat."
En ondertussen trok mijn lichaam al samen. Mijn emotie gaf al een
stille tegenzin af. Twee lagen zeiden nee, en ik overstemde ze met
een verhaal.
Alle lagen dragen informatie. Ook je lijf.
Damasio noemde dat de somatic marker: je lijf markeert
een keuze met een gevoel nog vóór je ratio de afweging
maakt.
De ja die daaruit komt is incongruent. En een incongruente ja
kost je.
Niet meteen. Later wel.
Als vermoeidheid. Als stille wrok. Als dat vage gevoel dat je
jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.
Een schone nee maakt je ja betrouwbaar. Naar de ander toe. En
vooral naar jezelf toe.
Wie altijd ja zegt, geeft eigenlijk niets weg. Zijn ja kost niets,
dus betekent ze niets.
Een klein experiment voor deze week.
Eén keer, bij de volgende vraag die binnenkomt: antwoord
niet meteen.
Koop tijd. "Ik laat het je weten tegen vanavond."
En loop in die pauze de vier lagen af:
- ⚡ Wat doet mijn lichaam? Opent het, of trekt het samen?
- ❤️ Wat is het eerste gevoel, vóór ik begin te redeneren?
- 🧠 Welk verhaal vertel ik mezelf om me te overtuigen?
- 👉👈 Wie ben ik als ik ja zeg? Wie als ik nee zeg?
Vier lagen open → een whole body yes. Zeg ja.
Eén laag dicht → dat is een nee. Of een "nog niet,
niet zo."
Nee zeggen tegen de ander is vaak ja zeggen tegen jezelf.
En je vrije tijd? Die bescherm je zelden met een betere agenda.
Wel met een congruente nee.
P.S. Herken je die incongruente ja? Dan ken je het lek ook.
Dit is precies het werk dat ik in mijn 1-op-1 trajekten doe met
executives en managers: niet harder leren nee-zeggen, wel je vier
lagen weer op één lijn krijgen, zodat je ja weer iets
weegt.
Reply op deze mail als je benieuwd bent of het iets voor jou is.
Geen pitch, gewoon een verkennend gesprek om te zien of er een
match is.