We zijn terug van vakantie.
Niet alleen met een kleurtje en een stapel nieuwe ideeën, maar ook met de Unstuck Mail — vanaf een nieuw domein en met een nieuwe mailclient.
We zijn al 2 weken terug
We zijn al 2 weken terug
Maar misschien heb je gemerkt dat er de voorbije weken stilte was. Nou ja… stilte aan jouw kant. Aan mijn kant stonden de mails gewoon klaar — drie per week zelfs — tot Microsoft besloot: nu even niet.
Ik kon niks meer versturen via extratijd.
En ja, dat kostte me uiteindelijk zes uur om te fixen. En twee weken doorlooptijd.
Maar het was vakantie, en ik besloot: dat los ik later wel op.
Gelukkig. Want anders had ik misschien deze anekdote niet gehad.
Mel Robbins, mijn vrouw en de ironie van gelijk hebben
Mel Robbins, mijn vrouw en de ironie van gelijk hebben
Tijdens de vakantie gebeurde er iets opmerkelijks.
We lagen aan het zwembad, zonnebrillen op, stapel boeken naast ons. Mijn vrouw pakt Let Them van Mel Robbins. Na een paar uur leestijd kijkt ze me aan en zegt:
“Wauw… dit is zó waar. Je moet gewoon loslaten waar je geen controle over hebt. En je focussen op wat je wél kunt beïnvloeden.”
Ik kijk haar aan. Knipper een keer. Nog een keer.
Heb ik dat niet… eh… al járen gezegd?
Letterlijk deze zin? In deze volgorde? Met voorbeelden, schema’s, en soms zelfs handgebaren erbij?
Ze glimlacht. “Ja, maar nu snap ik het écht.”
De ironie van het moment
En daar zat ik dan. Geamuseerd, licht gefrustreerd, maar vooral getroffen door de ironie. Want de kern van het boek
Let Them is precies wat de Stoïcijnen al 2.000 jaar geleden verkondigden:
Laat los wat buiten je controle ligt.
Stop je energie in wat je wél kunt beïnvloeden.
Het is de dichotomie van controle, de hoeksteen van stoïcijnse filosofie. En het mooiste (of pijnlijkste) is: dit principe gold ook in dat moment zelf. Want ik kon wel verongelijkt doen dat ze het pas gelooft als Mel Robbins het zegt… maar daar had ik geen controle over.
Dus ik lachte - beetje groen -, knikte, en zei: “Fijn dat het boek zo’n indruk maakt.”
Loslaten in de praktijk. Moeilijk om dat over mijn lippen te persen.
Soms gaat het niet om wat je zegt, maar wanneer iemand er klaar voor is om het te horen — en van wie. Misschien heeft jouw partner, collega of klant het ook al honderd keer gehoord, maar het kwartje valt pas als iemand anders het verwoordt.
Want als het doel is dat iemand groeit, maakt het niet uit wie de zaadjes plant of wie ze water geeft zolang er maar beweging is.
Welke waarheid verkondig jij al járen, maar lijkt pas te landen als iemand anders het zegt?
Stuur me een mail terug, ik ben benieuwd naar je voorbeelden.
