hoe ist?
Zondag keren we terug naar huis. Back to base.
Tegen dan zit er waarschijnlijk een flinke leeslijst achter de kiezen. Dat was tenminste het plan.
Mijn Kindle ligt in m’n tas. Audible en Spotify staan paraat. Twee fysieke boeken mee ook — jawel, papier leeft nog:
- Psycho-Cybernetics van Maxwell Maltz
- The 48 Laws of Power van Robert Greene
Over dat tweede boek… daar heb ik me al serieus op stukgebeten.
The 48 Laws of Power, en wat het me leerde
Onderweg naar Graspop had ik het er met m’n broer Alexander over. De pijn zat niet in het boek. Die zat in mezelf.
Ik wilde dat de wereld anders werkte dan ze werkt. Op zich geen ramp.
De fout? Ik gedroeg me naar die wens. Niet naar de realiteit.
Dat boek haalde bijna alles onderuit wat ik dacht dat ‘juist’ was.
Van de 48 wetten voelde er welgeteld 2 een beetje natuurlijk aan.
De rest? Complete clash met hoe ik jarenlang in de wereld stond:
- Ik stak energie in betere producten, in de hoop dat “beter” ook “beter verkoopt” betekende.
- Ik sprak m’n eigen verlangens niet uit.
- Ik geloofde in eerlijke inzet. In de lange weg.
Resultaat? Onnodige struggle.
De mantra die overbleef
Maar uit die klap kwam iets waardevols: een mantra.
Meewerken met onze natuur.
De menselijke natuur. En die van mezelf.
Ik duik opnieuw in dat boek. Niet omdat het leuk wordt. Wel omdat ik wil zien wat er veranderd is.
Waarom ik er toch in terugga
Vrijwillig terug dat mijnenveld in stappen? Masochistisch?
Misschien.
Maar groei voelt niet als yoga op een strand bij zonsondergang.
Groei voelt als weerstand. Frictie. Oncomfortabel.
Of als een slechte campingstoel. Of beide. 😅
Vanaf volgende week ben ik terug in 't land.
Boek een gratis kennismakingcall zodat we uitzoeken of we een fit zijn.
