Indien niet nu, dan wanneer?
Indien niet ik, dan wie?
Dat is mijn mantra van dit kwartaal.
Elk kwartaal en elke maand kies ik een nieuwe mantra die me op dat moment helpt.
Ze ondersteunen allemaal dezelfde zoektocht: meer contentement en meer effectiviteit.
Twee zinnen horen erbij:
Contentment gaat boven effectiviteit.
Effectiviteit gaat boven efficiëntie.
Het gaat over prioriteit. Wat gaat boven wat?
Content zijn heeft voor mij met twee zaken te maken:
Indien niet ik, dan wie?
Dat is mijn mantra van dit kwartaal.
Elk kwartaal en elke maand kies ik een nieuwe mantra die me op dat moment helpt.
Ze ondersteunen allemaal dezelfde zoektocht: meer contentement en meer effectiviteit.
Twee zinnen horen erbij:
Contentment gaat boven effectiviteit.
Effectiviteit gaat boven efficiëntie.
Het gaat over prioriteit. Wat gaat boven wat?
Content zijn heeft voor mij met twee zaken te maken:
- Dingen doen waar je content van wordt.
- Dingen die stroef lopen of waar je mee worstelt,
doen op een manier waar je content mee bent.
Eerst de eerste.
Indertijd besliste ik om hardlopen te gebruiken om mijn conditie op peil te houden.
Het was de meest efficiënte manier, dat las ik ergens in mijn biohacking-dagen.
Het grootste deel van de voorbije jaren heb ik dan ook op mijn tanden gebeten
om twee tot drie keer per week te gaan lopen.
Het intern gevecht in mijn hoofd. Bwa. Dat was geen leuk spel.
Tot ik op een dag zag wat het kostte.
Twee minuten voldoening na het lopen,
tegenover 45 minuten tijdens het lopen waar ik niet van genoot.
Dat is een slechte return on time.
Ik geloofde lang dat het vanzelf een gewoonte wordt als je het lang genoeg doet,
en dat het dan geen moeite meer kost.
Nu denk ik: dit is bullshit. Zo werkt het bij mij niet.
Dus deed ik wat ik altijd doe.
Ik wil ergens geraken (effectiviteit) en ik maak daar een of meerdere projecten van.
Dit keer: een project om graag te hardlopen.
Honderden experimenten.
Ander tijdstip, andere muziek, alleen, samen, heel vroeg, heel laat.
20 keer hetzelfde toertje.
De stem in mijn hoofd: tegenspreken, bedanken, negeren. Die laatste werkt niet.
Mijn KINDD-aanpak kristalliseerde zich mee uit door dit project.
Wat ik daaruit haalde, vertel ik zoals ik het zelf ondervond.
KINDD is de trait waar ik in wil zijn, omdat ze me content maakt.
Doe ik iets waar ik content van word, dan zit ik meteen in die trait.
Het gaat vanzelf.
Doe ik iets anders, dan helpt KINDD me om er toch content van te worden.
Hoe ik het verschil merk? Aan de weerstand die erin zit.
En het is het tegenwerken van die weerstand dat pijn doet.
De Stoïcijnen hadden er nog geen woord voor, dat kwam later: amor fati.
Ik kan me goed voorstellen hoe zo'n Stoïcijn daar stond,
tanden op elkaar, de weerstand aan het managen.
Ze deden het mentaal, door te beheersen. Omarmen kwam er niet aan te pas.
10 jaar geleden was "Embrace the Struggle" de subtitel van mijn persoonlijke site
johandhaeseleer.com (mijn hoster heeft die laten gaan, wat een ander verhaal is
en een ander project om ze terug te krijgen).
Ik wist al ergens WAT. HOE wist ik nog niet.
Op dat HOE heb ik nu een antwoord:
de KINDD-manier op de 4 lagen, experimenterend en explorerend.
Terug naar waar we begonnen.
Indien niet nu, dan wanneer?
Indien niet ik, dan wie?
Ik heb in december nog plaats om 2 keer een 1-op-1 op te starten.
Ik doe dat niet met iedereen.
Zonder fit tussen ons wordt geen van ons tweeën content.
Laat ons uitchecken of we een fit zijn, in een 1-op-1 call van 30 minuten.
Ik geef je minstens 1 tip waarmee je makkelijk 10 uur per maand extra tijd vrijmaakt.
Indertijd besliste ik om hardlopen te gebruiken om mijn conditie op peil te houden.
Het was de meest efficiënte manier, dat las ik ergens in mijn biohacking-dagen.
Het grootste deel van de voorbije jaren heb ik dan ook op mijn tanden gebeten
om twee tot drie keer per week te gaan lopen.
Het intern gevecht in mijn hoofd. Bwa. Dat was geen leuk spel.
Tot ik op een dag zag wat het kostte.
Twee minuten voldoening na het lopen,
tegenover 45 minuten tijdens het lopen waar ik niet van genoot.
Dat is een slechte return on time.
Ik geloofde lang dat het vanzelf een gewoonte wordt als je het lang genoeg doet,
en dat het dan geen moeite meer kost.
Nu denk ik: dit is bullshit. Zo werkt het bij mij niet.
Dus deed ik wat ik altijd doe.
Ik wil ergens geraken (effectiviteit) en ik maak daar een of meerdere projecten van.
Dit keer: een project om graag te hardlopen.
Honderden experimenten.
Ander tijdstip, andere muziek, alleen, samen, heel vroeg, heel laat.
20 keer hetzelfde toertje.
De stem in mijn hoofd: tegenspreken, bedanken, negeren. Die laatste werkt niet.
Mijn KINDD-aanpak kristalliseerde zich mee uit door dit project.
Wat ik daaruit haalde, vertel ik zoals ik het zelf ondervond.
KINDD is de trait waar ik in wil zijn, omdat ze me content maakt.
Doe ik iets waar ik content van word, dan zit ik meteen in die trait.
Het gaat vanzelf.
Doe ik iets anders, dan helpt KINDD me om er toch content van te worden.
Hoe ik het verschil merk? Aan de weerstand die erin zit.
En het is het tegenwerken van die weerstand dat pijn doet.
De Stoïcijnen hadden er nog geen woord voor, dat kwam later: amor fati.
Ik kan me goed voorstellen hoe zo'n Stoïcijn daar stond,
tanden op elkaar, de weerstand aan het managen.
Ze deden het mentaal, door te beheersen. Omarmen kwam er niet aan te pas.
10 jaar geleden was "Embrace the Struggle" de subtitel van mijn persoonlijke site
johandhaeseleer.com (mijn hoster heeft die laten gaan, wat een ander verhaal is
en een ander project om ze terug te krijgen).
Ik wist al ergens WAT. HOE wist ik nog niet.
Op dat HOE heb ik nu een antwoord:
de KINDD-manier op de 4 lagen, experimenterend en explorerend.
Terug naar waar we begonnen.
Indien niet nu, dan wanneer?
Indien niet ik, dan wie?
Ik heb in december nog plaats om 2 keer een 1-op-1 op te starten.
Ik doe dat niet met iedereen.
Zonder fit tussen ons wordt geen van ons tweeën content.
Laat ons uitchecken of we een fit zijn, in een 1-op-1 call van 30 minuten.
Ik geef je minstens 1 tip waarmee je makkelijk 10 uur per maand extra tijd vrijmaakt.