He,
De laatste vier weken werk ik meer uren dan ik gewoon ben.
Sylvianne merkte het op: "Wat is er gebeurd? Je zit de laatste
tijd vaker met je laptop op schoot 's avonds."
Ze had gelijk.
Ik bouw aan iets waar ik compleet in opga. Een persoonlijke
assistent in Claude Code en Obsidian. Lobot. (Ja, Star Wars-geek.)
Lobot bespaart me tijd. Die gewonnen tijd zie je niet terug in mijn
agenda. Ik vul ze direct op met meer bouwen aan Lobot zelf.
En toch voel ik geen tijdschaarste. Ik kijk een serie minder. Er is
ruimte in mijn dagen, geen drukte in mijn hoofd, geen gevoel van
achterstand.
Wat me opvalt: hoe meer ik daarop let, hoe meer ondernemers en
executives ik tegenkom die exact het omgekeerde voelen.
Nooit genoeg uren. Nooit genoeg ruimte. Nooit echt "bij".
Tijdschaarste is zelden een agenda-probleem.
Het is overweldiging die zich vermomt als kalender-feit.
Het klinkt alsof het over uren gaat. Het gaat zelden over uren.
Onder de zin "ik heb geen tijd" zitten meestal twee emoties:
- 🕯 Fear over de toekomst: "Ik loop achter. Ik ga het niet
halen. Straks valt het in elkaar." - 😥 Grief over het verleden: "Ik was er niet voor hen. Ik heb
dat gemist. Ik had meer kunnen doen."
Beide trekken je weg uit het huidige moment. En dat huidige moment
is de enige plek waar iets feitelijk verandert.
Wat me helpt is niet meteen de agenda oplossen.
Eerst pauzeren, en kijken wat er gebeurt op vier plekken tegelijk:
- ⚡ in mijn lichaam: borst dicht? kaak strak? adem ondiep?
- ❤️ in mijn gevoel: is dit fear (toekomst), of grief
(verleden)? - 🧠 in mijn hoofd: welk verhaal voedt het? "Ik ga het
niet halen." "Iedereen anders haalt het wel." - 👉👈 in mijn zelfbeeld: wie ben ik als dit gevoel
volledig klopt? De achterloper? De tekortschietende?
Het benoemen alleen al doet werk. Een gevoel dat zichtbaar wordt,
verliest meestal een stuk van zijn greep.
Daarna kies ik bewust voor aanwezigheid.
Drie van mijn KINDD-staten werken hier, afhankelijk van wat het
moment vraagt:
- Diepspelend: één ding waar ik in opga, een gesprek,
een tekst, een wandeling met aandacht. Tellen stopt waar Diepspelen
begint. - Dankbaar nieuwsgierig: drie dingen optellen die vandaag al
gebeurd zijn. De hersenen verschuiven van schaarste-kanaal naar
overvloed-kanaal. - Impartial: het schaarste-gevoel observeren zonder het op te
lossen. "Ah, daar is de fear weer." Geen oplossing zoeken, het
gevoel mag er gewoon zijn.
Een klein experiment voor deze week.
Één keer, wanneer "ik heb geen tijd" opduikt: doe niets
aan je agenda.
Pauzeer 30 seconden. Loop de vier plekken af. Geef het een naam.
Kies één van de drie wegen terug naar aanwezigheid.
Vijf minuten. Geen aanpassing aan je planning, alleen aan je
relatie met het gevoel.
Kijk wat er gebeurt met de schaarste zelf.
Lobot geeft mij elke week een paar uur terug.
Het echte verschil zit niet in die tijdwinst zelf. Het zit hierin:
die extra ruimte wordt niet onmiddellijk opgeslokt door fear of
grief.
Dat is waarom productiviteits-advies zo zelden werkt bij wie
tijdschaarste voelt. Je geeft iemand meer water terwijl er ergens
een lek openstaat.
Het lek zit zelden in de agenda.
Het zit in de afwezigheid van aanwezigheid.
P.S. Herken je die "geen tijd"-zin die telkens opduikt, zelfs
op dagen dat je agenda licht is?
Dit is precies het werk dat ik in mijn 1-op-1 trajecten met
executives en managers doe: niet harder plannen, wel het gevoel
onder de schaarste leren herkennen en verzetten. Zodat de gewonnen
uren ook echt van jou worden.
Reply op deze mail als je benieuwd bent of het iets voor jou is.
Geen pitch, gewoon een verkennend gesprek om te zien of er een
match is.