Hoe ist? Heb je ooit al gezegd?
“Ik moet gewoon wat meer discipline hebben.”
Als ik een euro kreeg telkens iemand dat tegen me zei — rijk.
Als ik een euro moest afgeven telkens ik het zelf dacht — failliet.
Mijn vader weigerde mijn legerdienstvrijstelling.
Oudste van een groot gezin, ik kon eruit.
Maar hij zei:
“In het leger ga je wel discipline krijgen.”
Right.
Wat ik er bijna kreeg, was een alcoholprobleem.
Toen ze discipline uitdeelden, was ik vermoedelijk met verlof.
Alsof discipline iets is dat je hebt of niet.
Alsof het geen iets is dat fluctueert, slijt, breekt of botst.
Onze verhouding met discipline?
Complicated. — op z’n Facebooks
Het moment waarop het klikte
Vorige week had ik zo’n moment.
Niet spectaculair. Eerder stil.
Een coup de foudre, maar dan intern.
Stefaan, een van mijn 1-op-1 klanten, zei iets tijdens onze sessie.
Hij is een bedachtzame gast, altijd vriendelijk, zelden een klacht.
Die dag zei hij:
“Ik ben niet zo agenda-trouw geweest deze week.”
En boem.
Het klikt.
Niet omdat ik het niet begreep.
Maar omdat ik het herkende.
Want dát is het.
Als ik het heb voor jou — ben ik hondstrouw.
Ik winkel nog steeds bij Colruyt, 15 jaar na mijn vertrek.
Mijn vrienden ken ik al 55 jaar. Of minstens 15.
Aan de andere kant: ik zit aan mijn tweede huwelijk.
Discipline is overschat
Discipline is overschat.
Trouw is krachtiger.
Trouw zijn. Gedisciplineerd doen.
En misschien was ik vroeger wat te streng voor de uitspraak:
“Eerst zijn, dan doen.”
Maar het klopt.
En het haakt perfect in mijn meta-principe van Pull vs Push
Duwen is: “ik moet”.
Aangetrokken worden is: “ik wil”.
Discipline voelt als duwen tegen een gesloten deur.
Trouw trekt je naar huis.
Discipline zegt:
“Ik moet dit doen om goed te zijn.”
Trouw zegt:
“Ik wil dit doen omdat het klopt met wie ik ben.”
Trouw is geen zweep.
Het is een magneet.
Niet: afzien om beter te worden.
Wel: aanwezig blijven bij wat al juist was.
Trouw is dieper
Discipline voelt extern.
Trouw is dieper.
Geankerd in wat je belangrijk vindt.
In wat je wéét dat waar is.
Nu stel ik mezelf een nieuwe vraag:
“Is dit trouw zijn?”
En dat voelt compleet anders.
Niet als druk.
Maar als keuze.
We zijn opgegroeid met controle als deugd.
Gehoorzaamheid als bewijs van karakter.
Maar misschien...
komt echte consistentie niet uit onderdrukking.
Maar uit zelfvertrouwen.
En uit trouw aan wie je al bent.
Niet perfect.
Wel trouw.
En dat is magnetisch.
Wil je in 2026 niet alleen effectiever zijn —
maar ook meer rust en contentement voelen in wat je doet?
Niet steeds duwen en trekken aan jezelf.
Wel bouwen op wat klopt.
Niet harder werken.
Wel helderder zien.
Als dat resoneert, nodig ik je uit voor een één-op-één gesprek.
Geen pitch. Geen doelenfabriek.
Gewoon samen kijken:
Wat werkt al?
Waar zit de frictie?
Wat mag meer ruimte krijgen?
📩 Stuur me een reply met: “ik wil dat gesprek”
Dan stuur ik je een link om een moment te kiezen.
