Voel jij dat ook?
Dat moment waar je ergens naartoe werkt…
en dat het dan ineens stilvalt.
Bij topsporters is dat extreem.
Olympische Spelen → alles erop → en daarna leegte.
Het Gouden mediale syndroom.
Wanneer ik dat hoor, voel ik de tristesse.
Dat patroon zit overal.
Ik zie het bij mezelf.
Ik ga lopen.
45 minuten afzien.
2 minuten high.
En daarna… leeg.
De 2 minuten high
Lang voelde die 2 minuten als het doel.
Tot ik begon te zien:
als die 43 andere minuten niet kloppen,
ben ik gewoon aan het wachten op een shot.
Wat een slechte rotte ROT (Return on time)
Ik wou iets vinden.
Niet naar beter lopen.
Maar naar wat er gebeurt tijdens die 43 minuten.
Wat werkt.
Wat niet werkt.
Wanneer het licht voelt.
Wanneer het zwaar wordt.
Muziek. Geen muziek. Podcasts. Stilte.
Alleen. Met Joolz. Zelfde rondje. Andere rondjes.
Soms beter.
Soms niet.
Maar dat begon te verschuiven.
Niet meer: “wat werkt het best?”
Meer: “wat gebeurt er eigenlijk terwijl ik bezig ben?”
De focus ging van resultaat…
naar ervaring.
En ergens daar werd het zoeken zelf interessanter
dan die 2 minuten achteraf.
Op een bepaald moment kantelde er iets.
Niet abrupt.
Niet spectaculair.
Gewoon…
subtiel anders.
Van Discipline om te starten
Naar Discipline om niet te starten
Werk gebouwd rond pieken
Dat zie ik ook bij mensen die op hoog niveau functioneren.
Werk gebouwd rond pieken:
- targets
- deals
- deadlines
- zichtbaarheid
- resultaten
En telkens opnieuw:
kort een high…
en dan terug naar frictie.
Veel verklaringen gaan richting:
- meer consistentie
- meer scherpte
- meer discipline
Maar als ik eerlijk kijk,
voelt het daar niet opgelost.
Het lijkt eerder alsof…
het grootste deel van de tijd
iets is dat overbrugd moet worden.
Alsof het echte leven zich alleen afspeelt
in die piekmomenten.
Wat er gebeurt tussen de pieken
En misschien zit daar iets.
Niet in hoe je die pieken maximaliseert.
Maar in wat er gebeurt
in alles daartussen.
Dat is waar ik zelf ben beginnen kijken.
Eerst in het lopen.
Nu zie ik hetzelfde patroon op andere plaatsen terugkomen.
Als alles draait rond pieken,
blijft er altijd iets leegvallen.
Maar wanneer dat stuk ertussen begint te kloppen…
verandert de relatie met het hele spel.
Niet per se beter.
Wel… anders.
Dit is waar ik met mensen naar kijk.
Niet naar meer doen.
Maar naar wat er gebeurt
terwijl je bezig bent.
👉 dat het klopt terwijl je erin zit
👉 dat het niet draait rond pieken
👉 dat het systeem begint te dragen
Als je voelt dat je vooral leeft van pieken…
en je bent benieuwd hoe dat er voor jou uitziet daar tussenin —
en of het iets is waar we verder in willen gaan.
