Vorige week had ik een terugkomgesprek met een klant.
We hadden het over een samenwerking. Over hoe ze al twee jaar
hetzelfde patroon herhalen. En over waarom ze dat patroon
blijven toedekken.
“We gooien er gewoon de mantel der liefde erover”, zei ze.
Ik knikte. En vroeg toen:
Wat wil je dan graag in standhouden?
De mantel der liefde is een mooie uitdrukking.
Ze klinkt als zorgzaam. Als empatisch. Als liefdevol.
Ze is ook een van de krachtigste ankers tegen verandering
die ik ken.
Net zoals schaamte eigenlijk. Schaamte zijn ook kettingen die
verandering blokkeren.
Gisteren had ik het over co-regulatie.
Over hoe je identiteit groeit door tijd door te brengen
met mensen wier zenuwstelsel al in de experiment-stand staat.
Je leent hun verwachting, totdat die van jou is.
Dat werkt omdat ze er bij zijn.
Aanwezig. Voelend. Soms oncomfortabel.
De mantel der liefde doet het omgekeerde.
Ze bedekt wat er is.
Ze neemt de wrijving weg.
Ze zegt: jullie hoeven dit niet te voelen, ik vang het op.
Ze zegt: we zijn niet sterk genoeg om er mee om te gaan.
En precies daarin zit het anker.
Want wat je wegneemt, is de opportuniteit van het andere experiment.
Er is iets wat ik soms bijna lichamelijk voel in zo’n gesprek:
het moment waarop iemand het resultaat van een experiment
opvangt voor het bij de ander aankomt. Alsof je een hand
uitsteekt voor de grond al geraakt is.
Je zenuwstelsel registreert dat. De habenula vuurt als iets
slechter gaat dan verwacht. Dat signaal, mits de volgorde klopt,
kan omslaan van schaamte naar data.
Als dat signaal telkens wordt onderschept voor het aankomt,
leert het lichaam niets.
De accumulated evidence stapelt niet op.
De bandbreedte vergroot niet.
De identiteitsshift komt niet.
De mantel der liefde houdt iemand veilig op het fysieke niveau.
Geen cortisol. Geen habenula.
En dat is precies het probleem.
Groei vraagt geen gevaar.
Groei vraagt een veilig-genoeg om te voelen wat er is.
Dat is iets anders dan beschermd worden van wat er is.
Er is een beweging die we hier wel eens door elkaar halen.
Met liefdevolle ogen kijken.
Dat is niet bedekken. Dat is zien.
Zien wie iemand is in hun patroon, en tegelijk weten
dat dit patroon niet het eindpunt is. Aanwezig blijven
bij het ongemak van de ander. Niet weglopen.
Niet opvangen.
Gewoon: erbij zijn.
Dat is wat co-regulatie mogelijk maakt.
Niet de bescherming. De aanwezigheid.
Mijn klant zweeg. Niet het zwijgen van iemand die nadenkt.
Het zwijgen van iemand die iets herkent.
“Dus we houd ons eigenlijk klein”, zei ze.
Niet met slechte intenties.
Met goede.
Dat is het lastige aan de mantel.
Ze voelt als liefde.
Ze is het ook. En ze is geen groei.
Herken je dit? Bij jezelf, of in hoe je met iemand in je team
of omgeving omgaat?
Patronen die goed voelen en toch niet bewegen, dat is precies
het werk van een jaartraject.
Niet als therapie. Als bewust kiezen voor de aanwezigheid
die groei mogelijk maakt.
Als je wil weten wat zo’n traject voor jou kan betekenen,
plan een kennismakingsgesprek in.