Mijn kalender en mijn actielijst van de week.
Wat sommigen hun to-do lijst noemen.
Ik hou er nu wel van.
Bij mij is dat altijd een combinatie van persoonlijk, privé en professioneel.
Projecten.
Dagelijkse en wekelijkse habits.
En de actielijst van deze week, samen met mijn kalender,
dát is de prioriteit van deze week.
Niet alles.
Niet het kwartaal.
Gewoon deze week.
Dat “houden van” is ooit anders geweest.
Het grootste stuk van mijn leven voelden prioriteiten als een gevecht.
Een gevecht met de buitenwereld.
En, zo zie ik nu, ook een smerige en vuile oorlog met mezelf.
Al had ik dat laatste niet meteen door.
En er is een nieuwe vuile oorlog in 't vizier
Zelfs het woord “vizier” dat ik gebruik…
dat is nog oorlogstaal.
Dat zit diep.
We zijn al een week terug van Dubai.
Gelukkig.
En deze ochtend. (Ik heb dit dinsdag geschreven) merkte ik dat ik de telefoon van
Sylvianne nam om het nieuws te lezen.
(Op de mijne kan het niet)
Ik voelde ongerustheid.
En in plaats van die te voelen, ging ik informatie zoeken.
Alsof 't nieuws gerustheid brengt.
Twintig minuten later was ik nog ongeruster.
En dan dat moment van bewustzijn:
ik probeerde een emotie niet te voelen.
En door ze te vermijden, werd ze groter.
De ongerustheid ging niet weg.
Ik kan mezelf afleiden.
Dat kan ik goed.
Maar dat is niet de vaardigheid die ik wil trainen.
De vaardigheidsprioriteit voor dit kwartaal is mijn emotionele vloeibaarheid vergroten.
Ik weet niet of dat het perfecte woord is.
Maar ik bedoel dit:
de mogelijkheid hebben om alle emoties te verwelkomen.
En die vaardigheid staat niet ergens vaag in mijn hoofd.
Ze staat letterlijk als prioriteit in mijn agenda en op mijn actielijst.
Deze week.
Dit kwartaal.
Ik heb er een prioriteit van gemaakt omdat ik geloof dat ze mij
een volgende stap geeft in contentement, effectiviteit en efficiëntie.
En misschien is het zelfs eenvoudiger dan ik denk.
Want het vraagt vooral om minder te doen.
Minder vermijden.
Minder controleren.
Minder vechten.
Van vechten naar omarmen — nu voor emoties
Wat ik met mijn to-do lijst heb kunnen doen, kan ik misschien ook met emoties.
Van vechten
naar accepteren
naar omarmen.
De buitenwereld als oefenmateriaal
Ik heb geaccepteerd dat de buitenwereld mijn aandacht probeert te grijpen.
Dat is wat ze doet.
De volgende stap is misschien omarmen
dat die buitenwereld haar beste poging doet
om mij slimmer en wijzer te maken.
En het gevecht met mezelf?
Ik heb een interne gouden regel aangenomen:
Ik behandel mezelf zoals ik anderen behandel.
Ik geloof niet meer in: behandel anderen zoals je zelf behandeld wil worden.
Maar wel in: stop met jezelf slechter te behandelen dan eender wie.
Ik zondig daar nog tegen.
Soms hoor ik mezelf iets zeggen in mijn hoofd en denk ik:
oh la la… dat was niet netjes.
Dat was gemeen.
En bovendien niet waar.
Het verschil is: ik merk het.
Een van mijn kleine, maar belangrijke projecten deze
week is de eulogie schrijven voor de crematie van mijn maat Geert.
Dat brengt veel emoties naar boven.
Verdriet.
Vreugde.
En snel van hier naar daar.
En ook dat is een oefening.
Zoals ik ben geëvolueerd van vechten tegen mijn to-do lijst
naar houden van mijn to-do lijst…
zo kan ik ook evolueren
van vechten tegen emoties
naar ze verwelkomen.
Niet oplossen.
Niet fixen.
Niet managen.
Gewoon laten bewegen.
Misschien is dat het echte project van dit kwartaal.
Deze week is er geen call-to-action.
Geen link.
Geen uitnodiging voor een verkennend gesprek.
Ik heb daar nu geen goesting in.
