Dank je wel voor al jullie replies op de Unstuck van gisteren.
Ik had dat niet verwacht. Wel gekregen.
En ik voel me overweldigd door jullie medeleven.
Niet op een dramatische manier, wel op een me gezien manier.
Dank je. Much appreciated.
Wat is je prioriteit?
En eerlijk: wat heb je eigenlijk aan prioritiseren?
Soms voelt het zelfs inefficiënt.
Mijn planning kan perfect staan.
Tot mijn baas binnenkomt.
Of een mail mijn hele dag hertekent.
En dan denk ik: zie je wel. Wat heeft het voor zin?
Maar ik begin te zien dat prioritiseren nooit over efficiëntie ging.
Het gaat over effectiviteit.
En ik ben bereid om efficiëntie op te offeren voor effectiviteit.
(En effectiviteit voor contentement)
Dat voelt spannend om te zeggen.
Want ergens zit er nog een stem die fluistert:
“Maar je moet toch alles gedaan krijgen?”
Voor mij is het geen productiviteitstruc.
Het is iets anders.
Het is een samenspel tussen:
– mijn mentale helderheid
– mijn emotionele staat
– mijn centraal zenuwstelsel
– en mijn identiteit
Ik begrijp nog niet volledig hoe dat allemaal samenhangt.
Maar ik voel heel duidelijk wanneer die vier in hun sweet spot zitten.
Dan wordt alles lichter.
Niet omdat er minder werk is.
Maar omdat ik niet meer aan het reageren ben.
En daar zit het voor mij.
Op identiteitsniveau.
Ik wil van een reactieve (zelf)leider
naar een intentionele (zelf)leider.
Ik wil me geen passagier voelen in mijn eigen leven.
Ik wil degene zijn die rijdt.
Niet omdat ik alles controleer.
Maar omdat ik kies.
Frederieke, een van mijn 1-op-1 klanten, zei het zo mooi:
“Ik wil een ingevuld leven in plaats van een opgevuld leven.”
Dat blijft hangen.
Het is niet wat je doet.
Het is vanwaar je het doet.
Intentie boven drukte.
Hoe zie je dat in gedrag?
Hoe zie je dat in gedrag?
Voor mij zag het er zo uit:
Reactief: mijn dag begon met andermans input.
Telefoon. E-mail. Berichten.
Mijn eerste gedachten waren nooit van mij.
Intentioneel: mijn dag begint met mijn intentie.
Wat wil ik vandaag bijdragen?
Pas daarna: wat vraagt de wereld van mij?
Reactief: ik zei ja uit gewoonte.
De vraag kwam. Ik zei ja.
Niet omdat ik het wilde.
Wel omdat het automatisch ging of ik dacht dat het moest.
Intentioneel: ik zeg ja vanuit keuze.
Ik pauzeer.
Ik voel.
Ik beslis bewust.
Soms is het nog steeds ja.
Wel My yess
Reactief: ik evalueerde mijn dag op basis van drukte.
“Het was een goede dag. Ik was veel bezig.”
Intentioneel: ik evalueer op basis van bijdrage.
“Heb ik gedaan wat écht telde?”
Reactief: ik rustte pas als alles af was.
Spoiler: het is nooit af.
Intentioneel: ik plan B.r.E.A.k’s als strategische keuze.
Niet als beloning.
Wel als investering in wie ik wil zijn.
En ik merk:
Wie ben ik aan het worden?
De overgang van reactief naar intentioneel
begint niet met een nieuw systeem.
Het begint met een vraag die ik mezelf steeds vaker stel:
Wie ben ik aan het worden?
Niet: wat moet ik nog doen?
Maar: wie kies ik vandaag te zijn?
Dat is mijn oefening.
Is het ook de jouwe?
