Dit voelt niet op één lijn — en ik ga niet doen alsof

1 april.

En het is begonnen.

Niet omdat de kalender het zegt.
Omdat ik het niet meer kan wegduwen.

Een beetje zon.
Een beetje regen.
Een beetje wind.

Alles tegelijk.

Zoals het ook vanbinnen is.

Er is momentum.
En er is weerstand.

Ik merk dat ik geneigd ben om één van de twee te kiezen.
Ofwel gaan.
Ofwel terugtrekken.

Het is allebei.

Ik doe niet aan 1 april.

Niet omdat ik tegen spelen ben.
Omdat ik het beu ben om dingen te zeggen die niet helemaal kloppen.

Ik wil je niet liggen hebben.
Ik wil ook niet liggen genomen worden.

Ook niet een beetje.

Maart is voorbij.

Ik voel dat er dingen uit mij willen komen deze maand.

En tegelijk is er weerstand om ze te laten komen.

Niet omdat ik niet weet wat ik wil zeggen.
Omdat ik weet wat er gebeurt als ik het echt zeg.

Het thema van dit seizoen: moed

Dit seizoen gaat voor mij over moed.

Niet de versie die duwt.

Eerder dit:

niet meer weggaan
wanneer het begint te wringen

Eendracht

Voor mij zit moed nu in één woord.

Eendracht.

Niet als idee.
Als iets dat ik voel wanneer het er is
en ook wanneer het er niet is.

Tussen mijn lichaam
mijn emoties
mijn denken
en hoe ik mezelf zie

De waarheid is:

dat het vaak niet op één lijn zit

Wanneer het niet klopt
probeer ik het stiller te maken
of mooier
of zachter

zodat het lijkt alsof het klopt

April: niet juist krijgen

April wordt een maand waarin ik het niet juist probeer te krijgen.

Een maand waarin ik zie waar het niet klopt
en niet meer doe alsof het wel zo is

Op een KINDDE manier.

Niet om het zacht te maken
om erbij te blijven
zonder mezelf dicht te zetten—

een beetje moed

en waarschijnlijk nog altijd stukken waar ik wil dat het anders is dan het is

en minder moeten
dan ervoor