Midden in de week.
Nog zoveel te doen. Nog zo weinig tijd.
Ik herwerkte een mail naar een LinkedIn-post.
Nou ja, herwerken… Ik haalde er een patroon uit.
Eentje dat ik vaak zie bij 1-op-1 klanten.
Ik noem het:Default Drift Framework
(Je vindt het hier:)
Laat gerust een reactie achter — perfectionistisch geformuleerd mag, hoeft niet.
Eén van de vier patronen die ik benoem, is perfectionisme. ( het 5 extra graden syndroom)
Ik hoorde ooit in een podcast:
Het 5 extra graden syndroom
“Perfectionisme is water doen koken aan 105 graden.”
Ik zat in de auto toen ik het hoorde.
De podcast? Vergeten.
De quote? Gebleven.
Die extra 5 graden — dat is de extra mile die niets meer toevoegt.
Ik ook. Ik doe dat ook.
Zoals Pascal onlangs zei: “Ik doe dat ook.”
Soms betrap ik mezelf op het verbeteren van schrijffouten…
… in mijn eigen todo-lijst. 🤷♂️
Natuurlijk: iets zonder fouten heeft waarde.
Een sollicitatiebrief met een typo? Riskant.
Maar een reminder die zegt: “Bell Klant”?
Die snap ik net zo goed als “Bel Klant”.
Wat als de fout mag blijven staan?
Tijdens een workshop zei iemand:
“Die schrijffouten kosten je snelheid, hè.”
En dat klopte.
Sindsdien probeer ik vaker:
laat die fout maar staan.
Je verstaat de reminder toch?
Geen app. Geen tool.
Wel bijna elke dag winst.
En ja, perfectionisme sluipt soms terug.
Tijdens het schrijven. Tijdens het plannen.
Dat rode lijntje. Dat onaffe gevoel.
Maar ik merk het sneller.
En ik kies vaker bewust:
Waar helpt perfectionisme me écht nog?
En waarvoor gebruik ik het als schild?
Nieuw gedrag is cyclisch
Nieuw gedrag is geen knop.
Het is cyclisch.
Loslaten ook.
Daarom werk ik liefst in trajecten van een jaar.
(Realiteit: 14 maanden)
We komen knopen meerdere keren tegen.
Net daardoor is er beweging.
Ook als het lijkt alsof we achteruitgaan.
Mijn taak als coach?
oa Je herinneren aan die vooruitgang.
En aan dat cyclische proces.
In decembis er maar één plek.
