Gisteren zei onze poetsdame:
“De waarheid komt uit een kindermond.”
Ze had het over haar kleindochter, die iets gezegd had wat al lang
in de lucht hing, maar waar niemand woorden aan gaf.
En ineens lag het daar.
Op tafel.
Niet meer te ontwijken.
Spanning.
De zin die we onszelf vertellen
Ik heb die zin zelf ook vaak gebruikt. En ook vaak gehoord, alsof het iets
wijs is - iets dat we collectief zijn gaan geloven omdat het handig klinkt.
Maar het klopt niet.
De waarheid komt niet uit een kindermond.
Dat zeggen wij, volwassenen, op het moment dat iemand anders zegt wat
wij zelf al lang voelen en niet durven uitspreken.
Een kind zegt niet de waarheid.
Een kind zegt wat het denkt.
Zonder filter. Zonder timing. Zonder rekening te houden met wat het losmaakt
of misschien kapot kan maken.
En soms raakt dat iets dat klopt. Soms ook helemaal niet.
Toch noemen wij het “de waarheid”.
Omdat het dichter bij onze waarheid ligt dan wat wij zelf durven zeggen.
Als ik eerlijk ben, bedoel ik meestal dit:
Ik denk dat ook.
En ik durf het niet te zeggen.
Of:
Ik heb het al gezegd.
En je hebt niet geluisterd, dus misschien luister je
wel naar een kind.
Dat is wat er eigenlijk gebeurt.
We verschuilen ons.
Achter een kind.
Zodat wij het niet hoeven dragen, niet de spanning moeten opvangen,
niet degene moeten zijn die het risico neemt.
Het gaat over moed
En dat heeft niets te maken met kinderen.
Dat heeft alles te maken met moed.
Kwetsbaarheid is niet dat je zegt wat je denkt wanneer het veilig is
en niets kost.
Kwetsbaarheid is dat je zegt wat je denkt terwijl je voelt dat
het iets kan verschuiven - of breken.
Dat je blijft staan terwijl je weet dat de ander het misschien niet wil horen.
Wat KINDD wél is
Dat is wat ik bedoel met
KINDD.
Niet naïef zijn, niet “puur” in de romantische zin van het woord.
Maar teruggaan naar dat deel in jezelf dat nog weet wat waar is,
nog voor je begint te rekenen wat het je gaat kosten.
En daar wringt het.
En dat kost iets
Want jij bent geen kind meer.
Je weet exact wat het kost om iets uit te spreken dat spanning brengt.
Relaties. Rust. Beeld.
Of gewoon: gedoe dat je liever vermijdt.
Dus elke keer dat je zegt:
“De waarheid komt uit een kindermond”
zit daar een andere zin onder die je niet uitspreekt.
Ik voel dit al lang.
Maar ik heb het niet durven zeggen.
Dat is het verschil.
Tussen zien en zeggen.
Tussen weten en doen.
En dat is waar moed zit.
Niet in begrijpen wat waar is, maar in het moment waarop je beslist dat jij degene bent
die het uitspreekt - zonder je te verstoppen achter een kind, een quote
of een slim geformuleerde gedachte.
Dat is
KINDD.
Niet onschuldig.
Maar eerlijk, op een manier die iets op het spel zet.
De vraag die overblijft
En de enige vraag die overblijft is deze:
waar in je leven ben jij nog aan het wachten
tot een kind het voor je zegt?
De meeste mensen zien dit.
En doen er niets mee.
