Vorige week sprak ik met een van mijn 1-op-1 klanten.
We doen elke week zo’n opvolgcall.
Ze stuurde me vooraf een mailtje:
- Je hielp me maandag om een bottleneck makkelijker te maken
en… een half uur later was het weg van mijn lijstje (Thank you my lord) - Dat spel erin steken is voor mij een game-changer
(Met die Lord bedoelt ze niet mij – denk ik.)
Het ging over iets dat al weken bleef liggen.
We maakten het klein.
Zo klein dat het neerkwam op één mail.
Inclusief het benoemen van de emotie die erin zat.
En dat was genoeg.
Soms haalt benoemen en erkennen al de kracht eruit.
Wat er vaak speelt, is niet het werk zelf.
Maar de lus errond.
Gedachte → emotie → meer gedachten → grotere emotie.
Tot het vastzit.
De cradle van Einstein
Op mijn bureau staat zo’n cradle van Einstein.Vijf balletjes die blijven tikken.
Eentje zet de rest in beweging.
En het stopt niet vanzelf.
Zo ziet uitstellen er ook uit.
Tot je het onderbreekt.
Ik noem dat Tic Tac Stop.
Even checken wat er echt speelt:
- Zelfbeeld
- Selftalk
- Emotie
- Centraal zenuwstelsel
En dan iets kleins doen dat de lus sluit.
In dit geval: één mail.
Dat spelen daarin maakt het lichter.
Niet langs de kant staan.
Gewoon testen.
Tijdens de call vroeg ze:
is het echt zo simpel?
Er is maar één manier om dat te weten.
Experimenteren.
Skeptisch graag..
In beweging ook.
Als je voelt dat je te vaak in die lus blijft hangen
en je het niet groter wil maken dan nodig:
Je kan met mij een jaar samenwerken, 1-op-1.
Rustiger.
Helderder.
Meer beweging op wat blijft liggen.
Stuur me gewoon “jaar”
