Hoe gaat het met je?
Ik zit precies in een 'rabbit hole'.
Wist ik veel dat vertrouwen veel — bijna alles — te maken heeft met
je centraal zenuwstelsel.
Ik wist al iets over ons zenuwstelsel dankzij het jaar opleiding
bij Dave Asprey — toen nog genaamd de Bulletproof Coach.
En ons centraal zenuwstelsel zit ongelofelijk in elkaar.
Ik ben het boek The Great Nerve opnieuw aan het beluisteren. Over die
zwervende zenuw in ons lijf. De nervus vagus is de dirigent van je hele
centrale zenuwstelselervaring.
Ik zit in die rabbit hole van het centrale zenuwstelsel (een soort neurotisch
Alice in Wonderland-avontuur) en de nervus vagus. Als ik niet zulke slechte
ervaringen had met Dr. Swinnen, zou ik hem interviewen voor de podcast Ohh la la.
De nervus vagus als hefboom
De nervus vagus is een hefboom.
Omdat ze één simpele boodschap doorstuurt die alle andere systemen aanstuurt:
“Ben ik veilig — ja of nee?”
En dat veiligheidsantwoord bepaalt:
- Je focus
- Je geheugen — zowel maken als terughalen
- Je besluitvorming
- Hoeveel wilskracht je beschikbaar hebt
- Hoe je reageert op feedback
- Hoe stevig je staat in stress
- Hoe juist je inschattingen zijn
- Hoe snel je herstelt
- Je zelfvertrouwen
Wat hebben beloftes met zelfvertrouwen te maken?
Wat hebben beloftes met zelfvertrouwen te maken?
In mijn model werkt zelfvertrouwen als een intern geheugenarchief:
Selftrust is memory repeated.
Elke keer dat je een belofte houdt — groot of klein, aan jezelf of aan
iemand anders — schrijf je een _memory entry bij.
Niet alleen emotioneel. Ook fysiek. Bijna mechanisch.
Je toont aan jezelf: ik ben iemand die doet wat ik zeg.
En elke keer dat je een belofte breekt, gebeurt het omgekeerde:
Je brein schrijft een andere entry: "Voorzichtig... dit klopt niet met wie je wil worden."
Zelfvertrouwen wordt zo geen gevoel, maar een optelsom van bewijsstukken.
Beloftes = bewijs.
Bewijs = geheugen.
Geheugen = vertrouwen.
Welke beloftes kun je allemaal breken?
Wat ontstaat er bij jou bij gebroken beloftes?
Schrik, spanning, schaamte, teleurstelling (of nog iets anders?)
Is er verschil tussen schrik, spanning, schaamte, teleurstelling
voor ons centraal zenuwstelsel?
Ja — en nee.
Fysiologisch zitten ze op hetzelfde continuüm.
Het zijn variaties van eenzelfde stressrespons.
Dezelfde hardware en operating systeem, andere software.
Functioneel zijn ze _niet_ hetzelfde.
De vier signalen van een gebroken belofte
Wanneer je een belofte breekt, activeert elk ervan een
andere “laag” van het systeem:
Schrik
Signaal: “Er is gevaar.”
Je systeem gaat in fight/flight.
Gevolg: je maakt kleinere beloftes of gaat vermijden.
Spanning
Signaal: “Dit kost veel energie.”
Je lichaam trekt samen.
Gevolg: je vertraagt. Je voelt meer frictie voordat je in actie komt.
Schaamte
Signaal: “Ik voldoe niet aan mijn eigen standaard.”
Identiteitslaag.
Gevolg: je ondermijnt jezelf. Je geheugen krijgt een negatieve entry.
Dit is het meest schadelijk voor zelfvertrouwen.
Teleurstelling
Signaal: “Het resultaat past niet bij mijn verwachting.”
Gevolg: je moet je verwachtingen of je processen herbekijken.
Minder toxisch dan schaamte, maar wel traag makend.
Wanneer je beloftes aan jezelf breekt, duiken een of meer van deze vier op.
En het zijn _niet_ gewoon gevoelens — het zijn instructies voor je zenuwstelsel.
Ze zeggen iets over waar de wrijving zit, niet over wie je bent.
Binnen het selftrust-model:
Beloofde actie → uitgevoerd = geheugen dat vertrouwen versterkt → meer snelheid
→ meer toestemming → identiteit versterkt.
Het vliegwiel blijft draaien.
Beloofde actie → niet uitgevoerd = geheugen dat vertrouwen verzwakt
→ minder snelheid → minder toestemming → identiteit krimpt.
Het vliegwiel vertraagt.
Zelfvertrouwen is letterlijk je trackrecord van commitments aan jezelf.
Tuurlijk zijn er manieren om je zenuwstelsel te resetten.
Zelfs je trackrecord te wippen en het beter te doen.
Dinsdag vertel ik je er meer over beloofd.😉
In december is er maar één plek voor één ondernemer of manager
die effectiever wil worden.
